تاریخچه دبی

اولین اقامتگاه بشر در تاریخ دبی تقریبا ۳۰۰۰ سال قبل از میلاد مسیح بود (BCE)، زمانی که دامداران گاو عشایری در این منطقه ساکن شده بودند، در قرن سوم میلادی (CE)، این منطقه تحت کنترل امپراطوری ساسانی (Sassanid Empire) درآمد که تا قرن هفتم به طول انجامید، زمانی که خلیفه اموی (Umayyad Caliphate) قدرت را قبول کرد و اسلام را در این منطقه رواج داد. این منطقه به واسطه ی ماهی گیری و صید مروارید برای هزار سال پایدار بود، نخستین نشانه های شهرسازی به سال ۱۷۹۹ برمی گردد زمانی که بنی یاس (Bani Yas) دبی را به عنوان شهر وابسته به ابوظبی بنا نهاد. در سال ۱۸۳۳ دبی یک شیخ نشین اختصاصی شد، زمانی که خاندان آل مکتوم (Al-Maktoum) از قبیله بنی یاس (در ابتدا از ابوظبی) آن را مسالمت آمیز گرفتند. اختراع مروارید مصنوعی در سال ۱۹۲۶ و رکود بزرگ در سال ۱۹۲۹ باعث سقوط بازار مروارید بین المللی شد، که منجر به این شد شیخ سعید به دنبال منبع جایگزینی برای درآمد باشد، و دبی را به یکی از بندرهای صادرات پیشتاز در جهان تبدیل کند. کشف نفت در دبی در سال ۱۹۶۶، کشور را فراتر از به رسمیت شناختن تغییر داد و دبی را برای تبدیل شدن به یک شهر سرزنده، جدید، و کسب و کار محور سوق داد.

 

۱۹۵۸ تا ۱۹۶۶

در سال ۱۹۵۸ پس از مرگ سعید بن مکتوم آل مکتوم، شیخ راشد بن سعید آل مکتوم حاکم شد، راشد آل مکتوم در بسیاری از موارد به عنوان نیروی محرک توسعه دبی در نظر گرفته می شود که علت گسترش دبی کمک به اکتشاف نفت بوده است. با لاروبی کردن نهر دبی در سال ۱۹۶۳، این امکان ایجاد شد که راه های از اسکله به سمت بندر به وجود بیاید، و این کار باعث شد که بازار صادرات طلا موفق شود و این قضیه این امکان را به راشد بن سعید آل مکتوم داد که شروع به ساختن زیر ساخت های اساسی با کمک بریتانیایی ها بکند. از ابتدا، دبی و ابوظبی باهم مشکل داشتند. در سال ۱۹۴۷، یک مرزی بین دو ایالت در قسمت شمالی شان به وجود آمد که باعث به وجود آمدن جنگی بین این دو ایالت شد و این باعث شد نیروهای بریتانیایی در این جنگ دخالت کنند و بعد این قضیه منجر به یک آتش بس موقت شد. اگرچه، اختلاف های مرزی بین امارات ها حتی بعد از تشکیل امارات متحده عربی ادامه داشت و فقط در سال ۱۹۷۹ یک توافق رسمی حاصل شده بود که خصومت بین دو کشور را با اجازه دادن به ابوظبی برای کنترل کل امارات متحده عربی خاتمه می داد، درصورتی که دبی را برای اداره کردن بسیاری از کارهای خودش مخصوصا مربوط به تجارت ترک می کرد.

 تاریحچه دبی

کشف نفت

نقطه عطف مهم در تاریخ و سرنوشت دبی کشف نفت در سال ۱۹۶۶ بود. همزمان با بهم پیوستن کشور تازه استقلال یافته قطر و دبی برای ایجاد یک واحد پولی جدید، ریال، پس از کاهش ارزش روپیه خلیج فارس که توسط دولت هند صادر شده بود، این قضیه به سرعت امکان توسعه و رشد دبی را می داد. وقتی اولین محموله نفت در سال ۱۹۱۹ ساخته شد، آینده دبی را به عنوان یک ایالت خود کفا تامین کرد و برای اداره کردن سیاست در سال های بعد به امارات متحده عربی پیوست.

۱۹۹۰ – امروز

مرگ شیخ راشد آل مکتوم منجر به جلوس شیخ مکتوم بن راشد آل مکتوم به تخت سلطنت شد. با شروع جنگ خلیج فارس در سال ۱۹۹۰، دبی به عنوان بخشی از امارات متحده عربی کمک های نظامی برای نیروهای ائتلاف را فراهم می کرد، اقتصاد را مختل می کرد، اگرچه در اواسط ۱۹۹۰ این قضیه تثبیت شد و بسیاری از انجمن های تجارت خارجی کسب و کار خودشان را به دبی انتقال دادند. دبی همچنان به سازگاری سیاسی با جهان غرب ادامه می داد و طی حمله به عراق در سال ۲۰۰۳، آن ها پایگاه های سوخت گیری را برای نیروهای متحد در منطقه آزاد جبل علی تدارک دیدند همانطوری که طی جنگ خلیج فارس انجام دادند. افزایش جهانی قیمت نفت این اجازه را به دبی می دهد تا بروی توسعه سریع زیر ساخت های کلیدی متمرکز شود. موفقیت منطقه آزاد جبل علی باعث توسعه گروه های منطقه آزاد جدید می شود از جمله اینترنت سیتی دبی (Dubai Internet City)، که یک منطقه فن آوری اینترنت با مالکیت و مزایای مربوط به مالیات است، مدیا سیتی دبی (Dubai Media City)، یک منطقه آزاد مالیاتی برای افزایش حضور دبی در رسانه های جهانی است، شهر دریایی دبی (Dubai Maritime City)، که بسیاری از امکانات از جمله آبنماها و لنگرگاه ها را داراست. دبی با پروزه های ساختمانی موفقیت آمیزش شناخته شد،از جمله برج العرب ،بلندترین هتل ساده جهان،جزایر نخلی ، ساخت سه جزیره مصنوعی به شکل نخل خرما،که با ملک مسکونی و تجاری ساخته خواهد شد،جزایر جهان ،یک مجمع الجزایر مصنوعی عظیم از ۳۰۰ جزیره به شکل جهان و برج خلیفه که بلندترین ساختمان مصنوعی جهان است. بسیاری از هتل های دبی در اندازه کیفیت های جهانی ساخته شده اند.در سال ۲۰۰۶،پس از مرگ شیخ مکتوم آل مکتوم،برادرش، شیخ محمد بن راشد آل مکتوم امیر شد.برای یک دهه او حاکم غیررسمی بود و همچنین به کمک برای مجبور کردن گسترش سریع دبی رضایت داد. به دلیل وابستگی دبی به گردشگری و ساخت و ساز،رکود اقتصادی ضربه بسیار سختی را به دبی وارد کرد که منجر به گزارش چندین روزنامه از کاهش ساخت و ساز و در برخی موارد توقف کامل آن شد. در تلاش برای مبارزه با رکود اقتصادی ، دبی از مقداری قطع مالیات مختلف برای تشویق کسب و کار در منطقه خبر داد. دبی همچنین برای نگرشش نسبت به مسئله زنا در خبرها قرار گرفته است که با واکنش سخت جهان غرب مواجه شده است،حتی در مواردی دولت ها مجبور به دخالت در این موضوع برای کمک به شهروندان خود شده اند.

آینده

با وجود آشفتگی بین المللی بر قیمت نفت، دبی در حال حاضر به عنوان هنگ کنگ خاورمیانه در نظر گرفته شده است. زمانی که ذخیره نفت جهان به آخر رسید/ یا دیگر به آن نیازی نبود، دبی در دنیای عاری از نفت جدید برخلاف ریاض  باقی می ماند. فعالیت های تجاری در منطقه دبی به سادگی به جای پژمرده شدن رشد کرد چون دبی قرن ها قبل از اینکه نفت حتی وجود داشته باشد به عنوان یک مرکز تجاری مهم شناخته شده بود. راه دسترسی تجارت اماراتی ها با ایران همانند تجارت هنگ کنگ با مردم جمهوری چین است به این دلیل که ایران توسط اکثریت جهان غرب طرد شده بود (از حقوق سیاسی و اجتماعی محروم شده بود). طی قرن ۲۱، دبی ممکن است مجبور به اجرای سیاست هایی بشود که از جهانی شدن به سمت بومی شدن برود، برای حفظ منابع انرژی شان، ایجاد شغل های محلی برای شهروندان امارات متحده عربی به جای اتباع خارجی و حفظ قدرت تصمیم گیری محلی شان. سیاست های منطقه ایی توسط دولت شهری دبی برای ترویج حفاظت از منابع و از بین بردن پراکندگی تنظیم شده است. درحالی که دبی راه را برای گردشگران با اجازه دادن غیر مسلمانان به نوشیدن مشروبات الکلی و روابط عاشقانه باز کرده است. آخرین ذخایر نفت باقی مانده در امارات متحده عربی در پایان سال ۲۰۲۹ تمام خواهد شد. حتی زمانی که دیگر نفتی در امارات متحده عربی وجود نداشته باشد، دولت فدرالشان %۹۰ از درآمدی را که آن ها در سال ۲۰۱۳ در نتیجه گرفتن پول بیشتر از صنعت گردشگری بدست آوردند، تهیه خواهد کرد. در فوریه سال ۲۰۰۶۶، دبی (همراه با تمام امارات متحده عربی) تنها منبع ذخیره بشکه ۴۴ میلیاردی نفت خام را داراست. اگر به درستی و به عنوان سوخت های جایگزین استفاده شود، سوخت های ذخیره که فعالیت های اقتصادی در دبی را خرید و فروش خواهند کرد تا پایان قرن ۲۱ دوام خواهد آورد. حفظ یک اقتصاد مبتنی بر نفت به تنزل زنان به عنوان شهروندان درجه دوم با هیچ چشم اندازی برای اشتغال یا پیشرفت اجتماعی ادامه خواهد داد. ایجاد یک صنعت تولید گسترده تر ممکن است شغل های بیشتری را برای زنان ایجاد کند و افزایش نقشی که زنان در جامعه ی مرد سالار دبی و علاوه بر این تمام امارات متحده عربی بر عهده دارند.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *